การออกเดินทางมาปายของฉันเริ่มต้นขึ้น เมื่อร้านเล็กๆที่กรุงเทพฯปิดตัวลง ความคิดที่ว่าไม่เหลือใครและไม่เหลือสิ่งใดในชีวิตแล้วที่นั่น นำพาฉันมาไกลหลายร้อยกิโลเมตร เพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง บนเส้นทางที่ต่างออกไป

ประสบการณ์ที่กรุงเทพฯ เป็นบทเรียนคนละเรื่องสำหรับที่นี่ และเพราะเชื่อว่าทุกช่วงของชีวิต เราย่อมพานพบกับการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ฉันจึงไม่ค่อยหวาดกลัวนัก เมื่อต้องก้าวผ่านความแปรเปลี่ยนใดๆ การที่ตัดสินใจขนสมบัติทุกชิ้นที่มีติดตัวขึ้นมาตายเอาดาบหน้าที่ปาย อาจเป็นทางออกที่ไม่น่าจะได้เรื่องสำหรับบางคน แต่สำหรับฉันแล้ว ไม่ได้มีทางให้เลือกมากนัก ในวันที่ร้านไม่อยู่ ในวันที่ทำหัวใจส่วนหนึ่งหล่นหาย ฉันออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีจุดหมายเป็นปาย เมืองที่ผู้คนร่ำลือว่าเธอถูกข่มขืน แต่ฉันกลับไม่รังเกียจที่จะไปเหยียบมัน มีคนกล่าวขานถึงปายไว้หลายแง่ แต่ฉันก็ว่าน้อยคนนักที่จะรู้จักและรักมันพอ กี่โค้งต่อกี่โค้งที่ผ่านมาก่อนถึงปาย คงไม่สำคัญเท่าโค้งของฉันที่เพิ่งผ่านไป คำถามที่ว่าจะทำยังไงกับชีวิตที่ต้องเดินเพียงลำพังอีกสักระยะดูจะมืดมนไร้คำตอบ

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์สำหรับการใช้ชีวิตที่นี่ ฉันก็มีเรื่องราวมากมายให้บันทึก มากพอที่จะเขียนเป็นภาคสองของชีวิตเลยทีเดียว คำกล่าวที่ว่า สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหารดูจะเป็นจริงซะแล้ว

หากคุณมาปายเพียงเพื่อถ่ายรูปกับวิวสวยๆ ร้านโปสการ์ดน่ารักๆ จิบกาแฟหอมกรุ่น นั่งอ้อยอิ่งชมเมืองที่ระเบียงเกสต์เฮาส์แล้วล่ะก็ ฉันว่าบางทีคุณอาจยังมาไม่ถึงปายอย่างแท้จริง หลังจากที่ทำทุกอย่างดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้น ฉันมีกิจกรรมที่ต่างไปจากคนอื่น

เริ่มต้นด้วยระหว่างกำลังหาบ้านเช่าหลังเล็กๆ กระเป๋าสตางค์ใบเดียวที่มีติดตัวหล่นหาย สถานีตำรวจภูธรเมืองปายอ้าแขนต้อนรับเข้าเขียนใบคำร้อง ที่ว่าการอำเภอออกบัตรประชาชนใบใหม่ให้ และสมุดบัญชีธนาคารกรุงเทพสาขาปายก็มาอยู่ในมือของฉันแล้วเรียบร้อย และเพียงสองวันถัดมา ฉันเดินกะเผลกๆ พาร่างสะบักสะบอมไปพึ่งห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลปายเพื่อทำแผล จากคู่มือนำเที่ยวเมืองปายนั่นเอง ที่ระบุไว้ว่า เส้นทางยอดนิยมเพื่อชมธรรมชาตคือ น้ำตกหมอแปง ขาขึ้นของฉันไม่มีปัญหา เพราะพอมีปัญญาขี่ไปจนถึงตัวน้ำตก แต่เจ้ากรรมเคราะห์ซ้ำกรรมซัดเกิดขึ้นเมื่อตอนขาลง สายกระเป๋าของฉันดันไปพันกับล้อ โศกนาฎกรรมของสาวเมืองกรุงจึงเกิดขึ้น เมื่อจักรยานเสียหลักล้มลง ร่างฉันไถลไปไกลเกือบสิบเมตร หรือนี่คือการเข้าถึงธรรมชาติเมืองปายอย่างแท้จริง…

สารรูปอันน่าเวทนาของฉัน นำพาผู้คนที่มีน้ำใจงดงามมาเป็นมิตร ตัวละครในชีวิตจริงของฉันปรากฎตัวขึ้น เริ่มตั้งแต่ พี่เตี๊ยม+น้องฮอลล์ สองคู่รักที่มีความฝันร่วมกัน อามัน หนุ่มลูกครึ่งไทย+อินเดีย (ที่ตอนแรกฉันเข้าใจว่าเขาชื่อเอามัน)

โฮ หนุ่มเกาหลีผมทรงเดรดร๊อก และพี่ปาน เจ้าของเกสต์เฮาส์หลับฝันดีผู้ให้ที่ซุกหัวนอน

                        ผู้คนเหล่านี้มีความสำคัญอย่างไรกับฉันในวันและเวลาที่ปาย ไว้ฉันจะค่อยๆเล่าให้ฟัง