พรุ่งนี้จะเป็นวันตรุษจีนละ..
เราเหนื่อยมายาวนานขนาดไหนแล้วเนี่ย..
วันจัน-ศุกร์ ที่ทำงานตัวเป็นเกลียว วันเสาร์อาทิตย์ที่เตรียมงานหัวเป็นน็อต
นับไปนับมา น้ำหนัดลดลงไป 7 กิโลแล้วหรอเนี่ย..ไวจริงๆ

คิดไปคิดมา นี่ก็ใกล้วันของเราเข้าไปทุกที
ทำไมยังไม่ค่อยตื่นเต้นเลยหว่า
แต่กลับรุสึกว่า..กลัว..มากกว่า
เริ่มกลัวที่จะต้องจากบ้านแสนอบอุ่นหลังนี้
เริ่มกลัวความเหงา ความว้าเหว่ และความคิดถึง..
กลัวว่าไม่รุวันข้างหน้าจะเปงไงต่อไป

คนที่ไม่แต่งงาน..ยังไม่รุหรอก
พอใกล้ๆจะแต่งแระ พวกแกจะคิดถึงคำพูดชั้นขึ้นมาแหงๆ

วันนี้มาแค่เพื่ออยากจะบอกว่า
จริงๆแล้วการแต่งงานไม่ใช่จุดจบของชีวิตเหมือนในหนังหรอกนะ
มันเปนแค่การเริ่มต้นของคนสองคนเท่านั้น

ใช่ว่าคนที่กำลังจะแต่งงานจะมีแต่ความสุขเสมอไป
ชีวิตข้างหน้ายังมีอะไรที่เราต้องฝ่าฟันกันอีกเยอะ
ความสุขหน่ะก็มี เพราะเราจะได้อยู่กับคนที่เรารัก..ตลอดไป
แต่ความทุกข์หน่ะหรอ ก็ย่อมมี..ทุกข์จากความกลัวไง
กลัวเพราะยังมาไม่ถึง กลัวเพราะความไม่รู้ กลัวเพราะควาเปลี่ยนแปลง
และกลัวเพราะไม่มีอะไรในโลกนี้ที่แน่นอน

จำไว้..จำไว้ ตอนนี้ชั้นก็แค่เริ่มต้นเท่านั้นแหล่ะ

555+ ฟังแล้วเปงไงกันมั่ง ยังรุสึกอยากแต่งงานกันอยู่รึเป่า อิอิ ^^